వనవాసంలో ఒకనాడు

పచ్చని వనంలో ఎర్ర మట్టితో అలికి, రంగవల్లులు తీర్చిన ఆ పర్ణశాల ప్రకృతిమాత మడికట్టుకుని వెలిగించిన కార్తీకదీపంలా వెలిగిపోతుంది. వాకిట్లో వృక్షాలన్నీ నిన్నటి ముచ్చట్లు నెమర వేసుకుంటూ, ఆకులతో, కొమ్మలతో పలకరించుకుంటున్నాయి. కొమ్మలపై వాలిన పక్షులన్నీ సందడి చేస్తూ ఆ ముచ్చట్లకు అడ్డు తగులుతున్నాయి. చెట్లకు చుట్టూ గుబురుగా పరుచుకున్న పూల మొక్కలన్నీ మౌనంగా రేపటి తమ కానుపుకై కలలు కంటున్నాయి. ముంగిట్లో చేరిన హరిణాలు పచ్చిక తింటూ మధ్య మధ్యలో ఎవరికోసమో మెడలు పైకెత్తి పెద్ద పెద్ద లోచనాలతో ఆత్రంగా చూస్తున్నాయి

ఉదయం ఉత్సాహంలో ఉన్న సూర్యుడు కొమ్మల సందుల్లోనుండి ఒడుపుగా తన కాంతిని వదులుతూ ఎండ ముగ్గులు వేస్తున్నాడు. తుంటరి కొమ్మలు అటూ ఇటూ ఊగుతూ ఆయన్ని అల్లరిపెడుతున్నాయి. పాపం ఉడుక్కుంటున్న ప్రత్యక్ష నారాయణుడు మరింత వేడెక్కిపోతున్నాడు. ఏకాగ్రత చెదిరిందేమో ఇక కుదరదని వదిలేసి తన అశ్వాలని ముందుకు అదిలించాడు

ఒక తుంటరి జింకపిల్ల చెంగు చెంగున దూకుతూ గుమ్మం దాకా వచ్చేసింది. కాస్త తడబడుతూ, బిత్తర చూపులతో మెల్లగా లోపలికి తొంగి చూసింది. చూస్తూనే ఉండిపోయింది. ఏ రూపం చూడాలని లోకంలో ఉన్న కన్నులన్నీ పరితపిస్తాయో, ఏ మూర్తిని నింపుకుని మందిరాలుగా మారాలనీ మనస్సులన్నీ కోరుకుంటాయో, ఏ స్వామి వాత్సల్యం కోసం సర్వ ప్రాణికోటి ఆరాటపడుతుందో ఆ సుందర మనోహర రాముడు నార వస్త్రాలు ధరించి ధ్యానంలో ఉన్నాడు. సృష్టిలో ఉన్న ఏ ఆభరణాలూ ఈ నార వస్త్రాల్లా స్వామి అందాన్ని చూపలేవేమో?

గుమ్మంలో అలికిడి విని కన్నులు తెరిచి చూసాడు. పాపం జింక పిల్ల స్వామి తనని చూసేసారని తత్తరపాటుకి లోనయ్యింది. కానీ చూపుని స్వామి నుండి మరల్చ లేకపోయింది. స్వామి నడుచుకుంటూ వచ్చి జింక పిల్లని చేరదిసి “పొద్దున్నే పలకరించాలని వచ్చావా? ఇక పోయి నీ నేస్తాలతో ఆడుకో” అని వదిలి గుమ్మంలోకి వచ్చారు. స్వామి తనని తాకినందుకు సంబరపడుతూ ఈ విషయం తన నేస్తాలకి చెప్పాలన్న ఉత్సాహంలో జింక పిల్ల వాకిట్లోకి పరుగుతీసింది. స్వామి దర్శనం కోసం ఉదయం నుండీ పడిగాపులు కాస్తున్న పక్షులు, జంతువులు అన్నీ గుమ్మం దగ్గరకి చేరిపోయి స్వామిని మరింత దగ్గరగా చూడాలని ఉత్సాహ పడసాగాయి. స్వామి అందరినీ తన చల్లని చూపులతో, చిరు మందహాసంతో పలకరిస్తున్నారు.

పర్ణశాల లోపల పనిలో ఉన్న సీతమ్మతల్లి “హ్మ్ స్వామివారికి తెల్లారిందా? ఆ ముచ్చట ముగిసాక కాస్త వంటలో లవణం వేస్తారా? నా చేయి వీలు లేదు” అంటూ పురమాయించింది.

స్వామి చిరునవ్వుతో అందరిని పంపించి ఇంటిలోకి వచ్చారు. పాపం ఆయన వరదహస్తం కాస్త పెద్దదాయె, చేతివాటాన వంటలో కాస్త లవణం ఎక్కువే వేసారు. సీతమ్మ ఏమంటుందో అని కాస్త బెరుకు గొంతుతో “జానకీ! కాస్త ఉప్పు ఎక్కువయ్యిందేమో” అంటూ నసిగారు.

అమ్మవారు చేస్తున్న పని ఆపి నిట్టూరుస్తూ గెడ్డం కింద చెయ్యిపెట్టుకుని “హ్మ్ బాగుంది. నేను మీకే చెప్పానూ. ఏది ఎంత వెయ్యాలో తెలిసిన వారైతే లోకం ఇట్లా ఎందుకుంటుంది?” అని లేచి వంట దగ్గరకి వచ్చింది.

ఫలాలకోసం వనంలోకి వెళ్ళి అప్పుడే వచ్చిన లక్ష్మణస్వామి ముసి ముసిగా నవ్వుకుంటూ “లోకాలనేలే దేవదేవుడైనా ఇంటిలో ఉప్పుగడ్డకు లోకువ” అని మనసులోనే అనుకున్నారు.

సీతమ్మ వంట కాస్త రుచి చూద్దామని నోటిలో వేసుకుంది. కళ్ళలో నీళ్ళు తిరిగాయి. స్వామి అమ్మవారి కళ్ళలో నీళ్ళు చూసి భీతిల్లి “అయ్యో జానకీ ఏమయ్యింది? ఎందుకు రుచి చూసావు? మధుర ఫలములు తప్ప వేరు రుచి తెలియని నీ నోటికి లవణం బాధకలిగించిందా? ఏమరపాటున ఎంత పని చేసాను” అంటూ తల్లడిల్లారు.

అమ్మవారు స్వామి చేతులను కళ్ళకు అద్దుకుని “స్వామి మీ చేత జారిన లవణమయినా వృధాపోదని విస్మరించి తూలనాడాను. నన్ను క్షమించరూ. అమృతము తప్ప వేరు రుచి దీనికి సాటి రాగలదా? ” అని తన్మయత్వంతో పలికింది. స్వామి ఒక దీర్ఘ నిట్టూర్పు విడచి, చిరునవ్వుతో ఊరడిల్లారు. ఇదంతా చూసిన ఒక ఉలికిపిట్ట వనమంతా తిరిగి గోల చేసి అందరికీ ఈ వార్త చేరవేసింది. కాసిన్ని మెతుకులు మాకు దొరకకపోతాయా అని పక్షులన్నీ ముంగిట్లో చేరి చూడసాగాయి.

వంట ముగిసే సరికి సూర్యుడు నడినెత్తికి వచ్చాడు. స్వామిని భోజనానికి పిలిచి అమ్మవారు పూజ చేస్తున్నంత శ్రద్ధగా వడ్డన చేస్తుంది. “జానకి! ప్రతిరోజు ఇంతే ఓర్పుగా, శ్రద్ధగా వడ్డింపు చేస్తావు. నీ వడ్డనలో భక్తికి ముచ్చట వేస్తుంది సుమా” అన్నారు.

“నా బాధ మీకెప్పుడు తెలిసింది కనుక. ఇప్పుడేగా దక్కింది నాకీ భాగ్యం. అయోధ్యలో ఉండగా అత్తలు నాకీ అదృష్టం దక్కనిస్తేనా. ఒకరికి తెలియకుండా ఒకరు చొప్పున ముగ్గురత్తలూ మూడుపూటలా ఈ బాలాకుమారునికి కొసరి కొసరి ముద్దలు తినిపించటం చూడటానికే సరిపోయేది” అని బుగ్గలు నొక్కుకుంది సీతమ్మ.

“లోకమాత అని అందరూ పిలిచే నీకు అమ్మ ప్రేమ తెలియనిదా?” అని స్వామి నవ్వుకున్నారు.

“బాగుంది సంబరం. నేనిప్పుడు ఏమన్నా అని? మీ మాటలు వింటే నేనేదో అత్తలని ఆడిపోసుకున్నా అనుకుంటుంది లోకం” అని విసుక్కుంది సీతమ్మ.

“మీ సోదరి ఊర్మిళకి ఆ భాగ్యం కూడా లేకపోయింది” అని బయట మొక్కలకి నీరు పెడుతున్న రామానుజుని  చూసి రాముడు విచారపడ్డాడు.

“హ్మ్ మీ తమ్మునికి అన్న తప్ప అన్యులక్కరలేదాయె. ఏం చేస్తాం పాపం” అని నిట్టూర్చింది సీతమ్మ.

“సుకుమారవతియైన సతిని సుఖవాసాన ఉండనిచ్చి మేటిభర్త అనిపించుకున్నాడు. అడవులకు నడిపిన నింద నాకేగా. భావి తరాలు నాపై ఇంకెన్ని నిందలు మోపనున్నారో” అని నిట్టూరుస్తూ భోజనం ముగించారు స్వామి.

మెల్లగా సంధ్యవాలి పున్నమి చంద్రుడు కలువలతో ముచ్చటలాడటానికి ఉత్సహంగా వచ్చాడు. పున్నమి చంద్రుని పూర్ణకళలు చుసి వనమంతా మురిసింది. అడవంతా ఆ తెల్లని వెలుగులో పాలసంద్రపు తరకలా ఉంది. పర్ణశాల బయట ఆదిశేషునిలా విస్తరించిన చెట్టు నీడన నిదురిస్తున్న స్వామిని చూసిన చంద్రుడు, తాను వెలవెలపోతానని భయపడి చటుక్కున మబ్బుల చాటుకి పోయాడు. నింగి నున్న తారకలన్నీ మిణుకుమిణుకుమని నవ్వుకున్నాయి. స్వామి పాదాలు ఒత్తుతున్న సీతమ్మ స్వామివారి కోదండం చూస్తూ ఏదో అలోచనలోపడింది.

“ఏమిటి జానకి, ఏదో అలోచనలో ఉన్నావు?” అని మూసిన కళ్ళు తెరవకుండానే అడిగారు స్వామి.

“అంతా గమనించేసారా?” అని నవ్వుకుంటూ “శివధనస్సు సహితం నిలువలేని మీ చేతిలో ఈ సాదారణ విల్లు ఎలా నిలువ గలిగిందా అని ఆలోచిస్తున్నా” అంది సీతమ్మ.

స్వామి లేచి తన చేతిపైకి ఒత్తిగిలి అమ్మవారిని చూస్తూ “నువ్వూ అదే అన్నావ్. నేను శివధనస్సును విరచలేదని ఎంత చెప్పినా వినరే. అది అనుకోకుండా జరిగింది సుమా” అని అలుక అభినయించారు స్వామి.

“శివధనస్సు ఎక్కుపెట్టే ముందు తామెదో తలుచుకున్నారు. ఎన్నిసార్లు అడిగినా అదేమిటో చెప్పరే” అని బుంగమూతి పెట్టింది సీతమ్మ.

“ఈనాడు చెప్పక్క తప్పేట్లు లేదు. లేకుంటే శివధనస్సు విరిచా అనే అపకీర్తి నాకు శాశ్వతమవుతుంది.” అని లేచి కూర్చుని నాటి సన్నివేశాన్ని అభినయించసాగారు స్వామి. అమ్మవారు ముసిముసిగా నవ్వుకుంటూ ఆసక్తిగా చూస్తుంది.

స్వామి ధనస్సుకి నమస్కరించినట్టుగా, రహస్యం చెప్పినట్టుగా అభినయిస్తూ “ఓ శివధనువా, నీవు సీతాసఖివని విని ఉన్నాను. చిన్ననాటి నుండి తను ఆటలాడగా చూసుంటావు. ఊసులాడగా విని ఉంటావు. తన మనసెరిగిన దానివి నీవని నా నమ్మకం. ఆడపిల్లలతో ఏనాడు ఆడి,మాటలాడి ఎరుగని నాకు ఆమె మనసు తెలుసుకొనటం సాధ్యం కాదు. మనసారా అంగీకరించని కన్యను చేపట్టటం మా రఘువంశము మెచ్చదు. అందుకే ఈ రాముడు నీ సహాయం కోరుతున్నాడు. నీ సఖి మనసున ఊహలకి రూపాన్ని నేను కాగలనని అనుకుంటే నా చేత ఒదిగిపోవుమా” అని పలికి సీతమ్మ వంక చూసి “ఇది మాత్రమే అన్నా జానకి. ఉలుకు తప్ప పలుకెరుగని నీ మనస్సు ఎట్లా తెలుసుకుందో నీ నెచ్చెలి ఉత్సాహం ఉరకలెత్తగా, అమాంతం తనువంతా విరుచుకు ముక్కలయ్యింది” అని అమాయకంగా చెప్పారు స్వామి.

స్వామి అభినయానికి నవ్వుకుంటూ, తన మనసు తెలుసుకోవాలనుకున్న ఆయన వాత్సల్యానికి కరిగిపోతూ స్వామి వారి పాదాల వద్ద ఒదిగిపోయింది సీతమ్మ. అనంత ఆనందాన్నిచ్చే ఈ దృశ్యాలను తనలో కలుపుకుంటూ కాలం మరో అందమైన రోజుకోసం సాగిపోయింది.

(నా పిచ్చి ఊహలకు క్షమార్పణలతో స్వామివారి పాదాలకు)

శ్లో|| శ్రీ రామ రామ రామేతి రమే రామే మనోరమే |
సహస్ర నామతత్తుల్యం రామనామ వరాననే ||

ఉగ్రవాదం జిందాబాద్

ఉగ్రవాదం జిందాబాద్

ఉగ్రవాదం జిందాబాద్

హిమోగ్లోబిన్ అడుగంటిన రక్తం
రోడ్ల మీద ఎర్రగా మెరిసింది
కండలేని దేహం
ముక్కలుగా నింగికెగసింది
కాల్షియం కరువయిన
ఎముకలు గుండగా మారాయి
కారిడార్లో మాంసపు ముద్దలతో
సైలెన్స్ అని అరుస్తున్న ఆసుపత్రులు
వెర్రిగా చిందులేస్తూ
వికటాట్టహాసం చేస్తూ మృత్యువు

కుట్లుపడ్డ పెదాల మీద
రక్తం చిమ్ముతూ గులాబీలా
విచ్చుకుందో చిరునవ్వు

మంటలుపెట్టే మతాలు
కుమ్ములాడే కులాలు
నిలువునా దోచుకునే రాజకీయాలు
నడ్డివిరిచే ధరలు

రౌడీలు,గూండాలు
కబ్జాలు,ఖూనీలు
కూతురి వెంటపడే పోకిరోళ్ళు
ఇళ్ళు లూటీ చేసే దొంగ నాయాళ్ళు
ఇక్కడే ఇన్నుండగా
ఎక్కడినుండో బాంబులు మోసుకొచ్చారా అంటూ

కుట్లుపడ్డ పెదాల మీద
రక్తం చిమ్ముతూ గులాబీలా
విచ్చుకుందో చిరునవ్వు

ఒంటెద్దు సంసారాల నుండి,ఉద్యోగాల నుండి
క్యూలు నిండిన రేషన్ల నుండి,సినిమా టిక్కెట్ల నుండి
కట్నాల నుండి, బీటు కానిస్టేబుల్ లంచాల నుండి
ఇన్సూరెన్సు నుండి,కేబుల్ కనెక్షన్ల నుండి
షుగర్ మందుల నుండి, వాకింగుల నుండి
కుర్లాన్ పరుపులో కలల నుండి,ఆశల నుండి,అలసట నుండి
ఉగ్రవాద బాంబులు ఇచ్చిన
మోక్షానికి సంబరపడుతూ
కర్కశత్వపు అమాయకత్వానికి
జాలితో కృతజ్ఞతలు చెబుతూ

కుట్లుపడ్డ పెదాల మీద
రక్తం చిమ్ముతూ గులాబీలా
విచ్చుకుందో చిరునవ్వు

పితృదేవోభవ

పితృదేవోభవ

పితృదేవోభవ

హిమాలయం కరగటం చూసా
కరిగి వాకిట్లో సెలయేరుగా పారటం చూసా
మౌనం వీడి కేరింతలు కొట్టడం చూసా
నాతో కలిపి నట్టింట్లో కుప్పిగంతులు వెయ్యటం చూసా

నిలువెత్తుగా నిలబడ్డ గాంభీర్యం చూసా
తొణకని వ్యక్తిత్వం చూసా
చుక్కలనంటే ఆశయాన్ని చూసా
ఆదుకుంటా అనే అభయం చూసా

శిఖరం వరకూ మలచిన దారిని చూసా
దారి పక్కన ముళ్ళ పై రక్తపు మరకలు చూసా
కొండెక్కిన వెన్నెల చూసా
ఇవన్నీ నాకే అన్న సంఙ్ఞని చూసా

నాన్నా నువ్వే నా తొలిగురువు
నువ్వే నా మలిగురువు
నీ మౌనం,జీవనం ఒక పాఠం
నువ్వు నడిచే ఙ్ఞానం

ఎందరు వేలు పట్టి దిద్దించినా
ఎన్ని వేల పుస్తకాలు చదివినా
బ్రతకటం నేర్పేది మాత్రం
నీ వేలు పట్టి నడిచిన దారే.

ఈ దేహం నీది
ఈ రక్తం నీది
ఈ జీవితం నీది
నేను కేవలం నీ నీడని.

అడ్రసులేని ఉత్తరం

హాయ్ రా,
నేను కూడా నీలానే పిలిచా. ముందెప్పుడూ ఇలా పిలవలేదు కదా. నిజానికి ఎలా పిలవాలో తేల్చుకోలేక. నాకు ఇదో పెద్ద కన్‌ఫ్యూజన్. ఎవరినయినా పిలిచేప్పుడు,పలకరించేప్పుడు మన మనసులో ఏం ఫీల్ అవుతున్నామో అది exact గా పిలవగలిగితే మన మనసులో కాస్త తృప్తిగా ఉంటుంది. అవును ఇదే నేను అనుకుంటున్నది సరిగ్గా అనిపిస్తుంది. If your salutation reflects what you exactly feel about the other person, you could feel like some transmission of an unknown feel b/w two hearts. Of course the relation between those two may be any damn thing. Did you ever feel it? అందుకే నేను ఒక్కోసారి ఒక్కోలా పిలుస్తా. ఎప్పుడు ఏది నచ్చుతుందో మనకే తెలియదుగా. Anyways off the context.

ఏంటీ బ్లాగులో ఎప్పుడూ “ఐ హేట్ యూ”, “పార్టింగ్ నోట్” అని వ్రాస్తున్నా అని కోపమా? బ్లాగులో వ్రాసేవన్నీ నా ఫీలింగ్స్, నా experiences. అందులో కొన్నిసార్లు నీ గురించి వ్రాయొచ్చు కొన్నిసార్లు వేరే వాళ్ళ గురించి కావొచ్చు. కానీ అవేవి వ్యక్తిగతంగా మీ మీద కోపంతో కాదు. My mind is a dark room. అక్కడ నాతో నేనే గొడవపడుతూ ఉంటా. నాతో నేనే వాదించుకుంటూ ఉంటా. అక్కడ ఎవరి మీద కోపంతోనో ద్వేషంతోనో అరవను. నాలో జరిగే struggle severity బట్టి content ఉంటుంది. కోపం అంతా నా ఫీలింగ్స్ మీద లేకపోతే నా fate మీద ఇలా అన్నీ నాతో నేనే.

Forget about the departing. Few things in this world are out of our control and we can’t change those things. Thinking of them is solving a puzzle which has no answer. One thing I always tell you. Probably this is 10 millionth time. మనిద్దరం మాట్లాడుకోవటం మానేసిన తర్వాత నిజానికి ఈ ప్రపంచంలో నా existence నీకు, నువ్వాన్నవని నాకు తెలియకుండా ఎన్నో ఏళ్ళు గడిపుండొచ్చు. ఆ టైంలో అసలు నేను నీకు గుర్తు వచ్చి ఉండకపోవచ్చు. నిజానికి గుర్తుచేసుకునే అవకాశం కూడా లేదులే. కానీ నాకు ఏకాంతంలోనూ,ఒంటరితనంలోనూ ఇంకా correct గా చెప్పాలంటే whenever I try to walk back into roots of my life I always observe you smiling beside me like a water mark. It may be my child hood or student life whatever I used to feel like you were there always observing me. You name it as madness or any damn thing but I swear it is true. You know while typing these lines also I felt the same feelings and my eyes filled with tears. These emotions suck. I should quote a few lines from my story photon here.

“అందుకే అందరూ బయటకి వెళితే నేను రూంలో కూర్చుని నెట్ మీదపడ్డా. ఏవో ఆలోచిస్తూ అలా చూస్తూ ఉంటే ఒక ఫోటో కనిపించింది. మొదట కొంచెం కంగారుగా అనిపించింది. ఎదో అలజడి ఇంక ఇలానే ఉంటే ఎవో ఙ్ఞాపకాలు వెంటాడుతాయని భయంవేసింది. ఎవో పాటలు పెట్టి ల్యాప్పీ ని వదిలి పక్క రూమ్‌లోకి వచ్చా. ఎవరూ లేరు అంతా బయటకి వెళ్ళారు. రాత్రి వరకు ఎవరూ రారు. బాల్కనీలోకి వెళ్ళి నిల్చున్నా. చిన్నపిల్లలు ఆడుతూ కనిపించారు. అవే ఙ్ఞాపకాలు స్కూలు, ఆటలు, స్నేహితులు. ఏ ఙ్ఞాపకాలు మనం పదిలంగా దాచుకుంటామో, ఏ ఙ్ఞాపకాలు మన తర్వాతి జీవితంలో తీపి గుర్తులంటామో అవే నా పాలిట శాపంగా మారాయి. ఎవరికయిన చిన్నప్పటి రోజులు గుర్తొస్తే తలుచుకుని నవ్వుకుంటారు. అందరికి చెప్పుకుంటారు. కానీ నేను మాత్రమే ఎందుకిలా? కారణం ఒకటే ఆ గతంలోకి మరలా వెళ్ళిపోతే బాగుందనిపిస్తుంది. గతం తిరిగి వర్తమానంగా మారిపోతే బాగుంటుందనిపిస్తుంది. బాగుందనిపిస్తే సమస్య కాదు అలా జరగనందుకు ఏడుపొస్తుంది, పిచ్చిలేస్తుంది.”

నిజానికి ఈ paragraph వ్రాసేప్పుడు అంతలా నేను analyze చెయ్యలేదు. ఇప్పుడు ఇక్కడ అవే lines paste చేసినప్పుడు instant గా అనిపించింది నీకు చెబుతున్నా. ప్రస్తుతంలో బ్రతకటం అంటే నువ్వు లేవనే వాస్తవాన్ని అంగీకరిస్తూ ఈ జీవితమంతా బ్రతకాలి అదే గతంలోకి తిరిగి వెళ్ళిపోతే కనీసం illusion లో అయినా హాయిగా రోజూ నిన్ను చూస్తూ, మాట్లాడుతూ గడిపెయ్యొచ్చు. నిజానికి అప్పుడు అలానే బ్రతికేవాడ్ని కదా. Let me end this mad session. I met more beautiful girls, closer friends and sincerely girls better than you in many aspects. But I never felt like what I had felt for you. Still I am struggling to find a reason, why it happened with you only.

ఇంత ఆవేదన మనసులో ఉంది కాబట్టి నా డార్క్ రూమ్ కొన్నిసార్లు వార్ రూమ్‌లా మారి నిన్ను ద్వేషించమని శాసిస్తుంది. అప్పుడు కసిగా ద్వేషిస్తా. కొన్నిసార్లు నిన్నలో దాచుకున్న అందమైన ఙ్ఞాపకాల సుగంధాలు తాకి అంతులోని భావుకత్వం నన్నావహిస్తుంది. ఇవన్నీ నా మనసులో పొంగే భావ తరంగాలే తప్ప వ్యక్తిగతంగా నీ మీద కోపం పెంచుకోవటం వల్ల కాదు. ఏప్పటిలానే “ఏదయినా ఏం లాభంరా మనమిక జన్మలో కలవలేం కదరా అంటావా?”

వెన్నెల్లో నువ్వాడుకుంటూ ఉంటే రాలేనేమో
కానీ రావాలనే ఉంటుంది.
ఇసుకలో నీ చేతులు గుడిని కడుతుంటే నా చేతులు తోడుకాలేవేమో
కానీ ఆ అవకాశంపోయినందుకు భాదగా ఉంటుంది.
మంచుకురుస్తున్నప్పుడో, వానలో తడుస్తున్నప్పుడో నీ పక్కనే నేను లేకపోవచ్చు
కానీ ఎవరయినా చూసి చెబితే అదే ఊహించుకుంటూ ఉంటా.
నీకు అవసరమయి పిలిచిన ప్రతిసారీ నేను రాలేకపోవచ్చు
కానీ ప్రతీక్షణం నీ గురించి ఆలోచిస్తూ ఉంటా.
పొరపాటునా ఏరోజైనా నీ కంటినుండి నీళ్ళు వస్తే మాత్రం
నువ్వు వద్దన్నా వస్తా నీతోనే ఉంటా…

అందరూ నీతో ఉన్నప్పుడు నా ప్రేమ నీకవసరంలేని ఆటబొమ్మలా కనిపించొచ్చు, కానీ ఈ ప్రపంచం మొత్తం నిన్ను ఒంటరిగా వదిలి వెళ్తున్నప్పుడు, దిగులు చీకట్లు కమ్ముకున్నప్పుడు ఒక్కసారి వెనక్కి తిరిగి చూడు నీ కన్నీటి చుక్క నేల రాలనివ్వనంత దూరంలో నా ప్రేమ నీ తోడుగా ఉంటుంది.

Just
Murali

ఏం డిసైడ్ జేసినవయ్యా తోటరాముడు

ఏం డిసైడ్ జేసినవయ్యా తోటరాముడు

ఏం డిసైడ్ జేసినవయ్యా తోటరాముడు

ఏం డిసైడ్ జేసినవయ్యా తోటరాముడు
సక్కగా తిక్క శంకరయ్య పక్కజేరినవ్ లే.

ముగ్గురమ్మల పుణ్యమంటవ్
మూడు కళ్ళోడి పూజలంటవ్
కయిత్వాల్ రాస్తవ్
తత్వాల్ పాడతవ్

ఎండికొండోడు ఏమిచ్చిండొ ఏమో
కవులకు కనకాభిషేకాలన్నవ్
నీ కతల్, కయితల్ సల్లగుండ
నీ ఇస్టోరీ నే డిసైడ్‌జేసినా సూడు

రైలుబండోలింట పుట్టినవ్
ఏడు బోగిలతో చుకుచుకాడినవ్
తరగతిలా నాటకాలాడినవ్
మధ్యతరగతిలా బ్రతుకుల్ సదివినవ్

కధల్లేవ్ తెరదించాలంటే
సిరాలో కాయితాల్ ముంచినవ్
జంతువులచేత అండాలు పెట్టించినవ్
జనాలచేత దండాలు పెట్టించినవ్

ఏదికలెక్కుడు ఇసుగుపుట్టింద ఎమో
ఎండితెర ఎంటపడ్డవ్
ఆడోళ్ళకి కుట్టేటోడికి కధల్ కట్టినవ్
రాములోరి శివునికి వంతపాడినవ్

తోటరాముడూ అని కృష్ణుడు పిలిస్తే
పాన్ తీసి పెన్ మూసినవ్
ఆమె అన్నవ్ అతడన్నవ్
తిట్టించుకున్నవ్ భుజాల్ తట్టించుకున్నవ్

పాతికేళ్ళు నిండిపోయినయ్
కొత్త కళలు పుట్టుకొచ్చినయ్
నాడు గోగ్రహాణాల్ నేడు గ్రహణాల్
ఎండితెర మీద జర ఇంకుజల్లినవ్

ఆడ యాడో కొండ ఇరిగితే
ఈడ నీ గుండె పగిలినాది
కండ్లల్లా నీళ్ళు కురిసినయ్
కాయితాల్లా  తత్వాల్ ఎలిసినయ్

అన్నిట్లా ఉండేటోడ్ని
అందరికీ సూపినవ్
నువ్వు ఆయన గుడులెంటపడితే
ఆయన నీ గుండెల్లో పండిండు

బాంచెన్ నీ కాల్మొక్కతా శంకరయ్య
యాడున్న మా భరణిని సక్కగా డిసైడ్ జెయ్.