బందరు మామయ్య – బంగారు బాతు

అర్దరాత్రి ఎనిమిది గంటలయ్యింది. అందులోనూ ఆదివారమో ఏమో నేను మంచి శవాసనం లో ఉన్నా. సెల్లుఫోను నిద్రలేచి గోల చేస్తుంది. మా ఇంటిలో వాళ్ళు నిశాచరుల్లా అప్పుడే 6 గంటలకి లేచి పనులు చేసుకుంటున్నారు. సెల్లుగోల నా చెవిన పడితే నా నిద్ర పోతుందని మా మమ్మీ వంట చేస్తున్నది కాస్త పరుగున వచ్చి అందుకుంది. ఫోను ఎత్తిన 2 నిమిషాలకి కెవ్వుమని కేక వేసి అమ్మా ఇలా రా అంటూ మా అమ్మమ్మ ని పిలిచింది. ఆ దెబ్బకి నేనే కాదు ప్రక్కవీధిలో అప్పుడే పోయిన పంతులుగారు కూడా ప్రాణం వచ్చి లేచి కూర్చున్నారు. ఎమయ్యిందో అర్దమయ్యేలోపే మరో కెవ్వు. మా అమ్మమ్మ ఈ సారి నాకు గూబలు అదిరిపోయి దిండు తో చెవులు మూసుకున్నా. పంతులు గారు ఈ సారి జడుసుకొని పడి ‘పోయారు ‘. ఇంకో కెవ్వు పంతులు గారి కుటుంబ సభ్యులు. ఇన్ని కెవ్వులతో లేచాను ఈ రోజు ఎదో మూడింది అనుకున్నా. తాపీగా కాఫీ త్రాగుతూ అడిగా ఈ కెవ్వులకి మూలం ఏంటని. మరలా మా అమ్మమ్మ ఎదో అరిచేదానిలా హావభావాలు పెట్టింది. నేను దడుచుకొని మూల దాక్కున్నా. మా మమ్మీ కాస్త స్థిమిత పరిచి విషయం చెప్పింది బందరు మామయ్య వస్తున్నాడు రా. అమ్మమ్మ చేసే బందరు లడ్డూ తప్ప బందరు మామయ్య ఎవరో తెలియదు నాకు. మా మమ్మీ ప్రోద్భలంతో నా కళ్ళ ముందు రింగులు తిరుగుతున్నాయి, సీలింగు మీద ఫ్యానులా.

నేను పుట్టక మునుపు 30 ఏళ్ళ క్రితం, అంటే బ్లాక్ & వైట్ కాలం రింగులు తిప్పుకుంటున్నారా? అలా అనుకున్న వాళ్ళంతా పప్పులో కాలేసినట్టే. అప్పుడు కూడా చెట్లు పచ్చరంగులోనే ఉండేవిట, మనుషులు రంగుల బట్టలే వేసుకుండే వారు ‘ట ‘ .  కాబట్టి మీకు పూర్తి రంగుల ప్రపంచం ఊహించే అవకాశం ఉంది రెచ్చిపొండి. మా అమ్మకి పెద్దన్నయ్య ప్రకాశం మంచి చురుకైన కుర్రాడు. ఊరిలో అందరి సమస్య లని పట్టించుకొనేవాడు (దూరేవాడు.). అందుకే తనని అందరూ అభిమానం తో బలదూర్ అని పిలిచేవారు. అప్పటిలోనే అభ్యుదయ భావాలతో పక్కవారి పొలం లో చెరుకులు, తోటల్లో మామిడి కాయలు కోసుకొచ్చి తన బ్యాచ్ కి ఇచ్చేవాడంట. ఒకసారి బెల్లం చేస్తుంటే తేవటానికి వెల్లి కంగారు లో ఏదో తన్నేస్తే గుడిసె మొత్తం తగలబడిపోయిందంట. దానితో అటునించటే ఊరొదిలి పారిపోయాడంట. పోయి బందరులో ఉన్న ఇద్దరుపెళ్ళాల షావుకారు దగ్గర పనికి కుదిరాడు. అలా బందరులోనే ఉండిపోయి బందరు మామయ్య అయ్యాడు. మామయ్య చేరిన కొన్ని రోజులకే షావుకారు గారి మొదటి పెళ్ళం పోయింది అవిడే వండిన ఉప్మా తిని. రెండో పెళ్ళాం తప్పిపోయింది (పాలవాడితోనో? పూలకొట్టు వాడితోనో?) ఇద్దరికీ పిల్లలు లేరు షావుకారు గారుకూడా మూడో పెళ్ళి కోసం పెళ్ళి చూపులకి వెళ్తూ కారు కి అడ్డంగా గేదెలు రావటంతో రోడ్డు ప్రక్కన చెట్టుని గుద్ది పోయారు.వారసులు లేని ఇంటికి వాసాలుపట్టుకొని వేలాడినందుకు మా మామ్మయ్య పంట పిచ్చిగడ్డి పండినట్టు పండింది. అయినా ఇంకా బందరు చూరు పట్టుకొనే వేలాడుతున్నాడు. మధ్య లో ఒకటి రెండుసార్లు పెళ్ళిలకి,పేరంటాలకి వచ్చేవాడంట. ఒక్కగానొక్క కూతురున్న తిక్కశంకరయ్య కూతుర్ని పెళ్ళి చేసుకొని తన అంతస్థు పెంచుకున్నాడు. పెళ్ళి తరువాత పూర్తిగా రావటమే మానేసిన మామయ్య ఇన్నాళ్ళకి వస్తున్నాడు. అది కెవ్వుల కధ.

మామయ్య కి ఒక్కగానొక్క కూతురు తన పెళ్ళి విషయం మాట్లడటానికి వస్తున్నాడంట.
“మనూర్లో ఎవరున్నారే “అన్నా.
“నువ్వేరా బడుద్దాయి” అంది అమ్మమ్మ.
అంత డబ్బున్నవాడు నాకెందుకు పిల్లనిస్తాడు అని నాకు అనుమానం. తెగిన బంధుత్వం కలుపుకోటానికి అని వచ్చింది సమాధానం.
నాకు ఇప్పుడు కొంచెం సిగ్గు మొదలయ్యింది. “పేరేమిటో?” నేను సిగ్గుపడుతుంటే నాకే ఏదోలా ఉంది.
“గజాల” చెప్పింది అమ్మమ్మ.
హ.. పేరు గజాలాన. సూపర్. ఆ రోజు రాత్రి కలలో “నన్ను ప్రేమించే మగవాడి వి నువ్వే అని, చేయి కలిపే ఆ మొనగాడివి నువ్వే అని”
మంచం మీద డిస్కోడాన్స్ చేయటం మొదలుపెట్టా. గజాల ఐస్ క్రీం తిందువు రా అంటే తీసుకోబోయా. దబ్ కళ్ళు బైర్లు కమ్మాయి మంచం క్రింద అమ్మమ్మ మీద పడ్డా. అమ్మమ్మ ఒక మొట్టికాయ వేసింది. లేచి మంచం మీద పడుకున్నా.
మరలా గజాల “అప్పుడే ఏం పడుకుంటావ్ లే మరో పాట వేసుకుందాం అని పిలిచింది.”
“నేను ఊహూ..అమ్మమ్మ” అన్నా. తనుమాత్రం “నో. అని ఆకాశం తనరెక్కలతో నను నిద్దురలేపి..”‘ అని నాకు నిద్ర లేకుండా చేసింది.

తెల్లారే సరికి అమ్మమ్మ 10 కేజిల సున్నిపిండి తెప్పించింది. ఏవన్నా పిండి వంటలు చేస్తున్నారేమొ మామయ్యకోసం అనుకున్నా. కానీ నా కాళ్ళు చేతులు కట్టేసి, నోట్లో గుడ్డలు కుక్కి మమ్మీ,అమ్మమ్మ, మా పనోడు అందరు కలిసి ఉదయాన్నెప్పుడో మొదలుపెట్టి లంచ్ టైం లో వాళ్ళకి ఆకలివేసే దాక తోలూడీపోయినా ఆపకుండా తోమారు. నేను అప్పటికి చాలా సేపటి క్రితమే అపస్మారక స్థితిలోకి పోయా. వాళ్ళు వదిలేసాక హమ్మయ్య అనుకున్నా. నా కట్లు విప్పితే ఒక్కొక్కర్ని కండలూడేలా కరిసి చంపేద్దామని సిద్దంగా ఉన్నా. వాళ్ళకి అనుమానం రాకుండా పడుకున్నట్టే నటించా. అయినా వైయస్ ముందా ఇందిరమ్మ భజన. మా అమ్మమ్మ నా కుతంత్రం పోల్చేసి, కట్లు విప్పకుండా రకరకాల ఆయుర్వేదిక మూలికలు కలిపి చేసిన ఏదో పధార్దాన్ని భోజనం పేరు తొ నా నోట్లో కుక్కేరు. అప్పటికి నీరసంగా ఉన్నా వద్దంటే పోతా అని కళ్ళు మూసుకొని మింగేసా. అలా కట్లతోనే పడుకున్నా. కాసేపయ్యాక కళ్ళు తెరిస్తే రాంగోపాల్ వర్మ సినిమా లో కెమెరా ముందే ముఖాలు పెట్టుకు కూర్చున్నా దెయ్యాల్లా ముగ్గురూ మరో 5 కేజీల సున్నిపిండి తో. రాత్రికి క్షురకర్మ కూడా పూర్తిచేసాక నా కట్లు విప్పారు. అంతే శివపుత్రుడు లో విక్రం లా మీదపడ్డా. అమ్మమ్మ గజాలా వద్దా నీకు అని బెదిరించింది. “ఒకే ఒక క్షణం చాలుగా .. ప్రతీ కలా నిజం చేయగా” అంటూ గజాల నా ఊహల్లో. చేసేది లేక అరవటానికి ఓపిక లేక మూలపడుకున్నా. అటూఇటూ కదలినా నొప్పి గా వుంది అందుకే ముడుచుకొని మంచం మీదకాకుండా ఓ మూల పడుకున్నా.

తెల్లవారగానే కొత్తబట్టలు కొనుక్కోమని ఒకటేగోల మొదలుపెట్టారు. సరే అని ఏ.టి.ఎం కి వెళ్తే అది పనిచేయటం లేదు. మా ఊరిలో క్రెడిట్ కార్డ్ కి పేకముక్క కి ఇచ్చే విలువ కూడా ఇవ్వరు. ప్రక్క ఊరిలో ఉన్న ఏ.టి.ఎం కి వెళ్దామని నా పంచకల్యాణి రెండేళ్ళ క్రితం కొన్న బైక్ తీసి “మేరా సప్నోంకి రాణీ కబ్ ఆయోగి తు..” అని పాడుకుంటూ బయలుదేరాను. నేను బైక్ మీద వెళ్తున్న సంగతి ముందే తెలిసిన నా పాత స్నేహితుడు నా కన్నా ముందే కారు లో వెళ్ళి దారిలో నాకోసం చూస్తూ కూర్చున్నాడు. వాడి పేరు శనిగాడు. సరిగ్గా రెండు ఊరులకి మధ్యన అంటే ఎటువైపు బండి నడుపించుకుని పోవాలన్న మా తాతమ్మగారో జేజమ్మగారో పైలోకం నించి వచ్చి నన్ను పలకరించి ప్రోత్సహించాలి అని పూర్తిదా రూఢి చేసుకున్నాక పరిగెడుతున్న నా పంచకల్యాణి పెద్దగా సకిలించి ఆగిచచ్చింది. నా పాట్లు చూసి త్రివిక్రం సినిమా చూసినంత హాయిగా నవ్వుకొని నా మితృడు నా లాంటి మరొ దరిదృడిని కలవాటనికనుకుంటా ప్రత్యేకమైనా విమానం లో బయలుదేరి వెళ్ళిపోయాడు. షరా మాములే నేను బండిని తోసుకుంటూ “కనిపించని దేవుడి నడిగా నా గుండెలో నీ గుడినడిగా నువ్వెక్కడని” అని పాడుకుంటూ వెళ్ళిపోయా. వెళ్ళి నా కార్డులో డబ్బులుకాక, క్రెడిట్ కార్డులో డబ్బులు కూడా మొత్తం గీకేసి తెస్తే బట్టలు, జోళ్ళు, కళ్ళ జోళ్ళు, నిశ్చితార్ధానికి ఉంగరం, స్వీట్లు,మన్ను,మషానం అన్ని కొనిపించారు.

మామయ్య వచ్చేరోజు వచ్చింది. అప్పటికే ఆఫీసుకి సెలవుపెట్టి వారం రోజులు పూర్తయ్యింది. మా వాళ్ళు తోమిన తోముడికి గేదె కూడా ఆవులా అవ్వాల్సిందే. ఇక ఆయుర్వేదిక మందులతో కూడిన తిండి, ఆకు కూరలు, పళ్ళు తినిపించి ఉపవాసం మహాయోగం అనిపించేలా తయారు చేసారు. ఇదికాక రోజు రాత్రి పడుకొనే ముందు మామయ్య కూతురు నిన్నుగాని చేసుకుంటే నీ జీవితం పుల్లరెడ్డి నేతిమిఠాయి గంపలో పడ్డట్టే అని చెవిలో అపార్ట్ మెంట్లు కట్టుకొని మరీ పోరారు. ఇప్పటికి నాకు అర్ధమయ్యింది మాత్రం గజాల నా బంగారు బాతు. మామయ్య వస్తాడని ముందే లేచి వెంకటేశ్వరస్వామి కోవెలకి వెళ్ళి పూజచేసి, చెవిలో పువ్వు పెట్టుకొని వచ్చా. మమ్మీ,అమ్మమ్మ అయితే ఆ రోజంతా ఉపవాసం ముందే అనుకున్నారు. ఇవికాక పెళ్ళి కుదిరితే మా ఇంటిల్లపాది సాముహికంగా గుండు కొట్టించుకుంటామని మొక్కుకున్నారు. నా గుండెళ్ళో రైళ్ళు పరిగెట్టడం మొదలయ్యింది. ఈపాటికి గోదావరి వైజాగ్ వచ్చే ఉంటది అనుకున్నా. ఇంతలో ఫోను వైజాగ్ లో దిగాం టాక్సీ లో వస్తున్నాం అని. టాక్సీ మా ఊరికి రావటానికి 3 గంటలు పడుతుంది. కృతయుగం, త్రేతాయుగం,ద్వాపరయుగం అన్నమాట సరే. టి.వి. పెడితే దానిమీద మనసుపోవటం లేదు. పల్నాటి బ్రహ్మన్నాయుడు సినిమా చూస్తున్నా నాకు కామెడీగా లేదు. పేపరు చదువుతున్నాసరే గోడమీద వాచీనే కనబడుతుంది. అలా ఇంటిల్లా పాది ఒకేసారి అమ్మవారి గుడి ముందు నిప్పులు తొక్కినట్టు అటూఇటూ తిరుగుతూ కారుకోసం చూస్తున్నాం. నా జీవితంలో జాబ్ కోసం కూడా ఇంతలా ఎదురుచూడలేదు.

బయట హారన్ వినిపిస్తే పరిగెట్టి వెళ్ళి చూసా ఎదురింటికి ఎవరో వచ్చారు. అలా రెండుసార్లు హారన్లు వెక్కిరించాక ఇకబయటకి పోవటం మానేసా. ఇంకో హారన్ వినిపిస్తే మెల్లగా వంగుని చూసా ఎదురుగా కారు పరిగెట్టి వెళ్ళా “సుబ్బారావు ఇల్లేక్కడండీ ” అని అడిగాడు డ్రైవర్. “వాడు ఇల్లెక్కడు తాటిచెట్లెక్కుతాడు తాగుబోతు వెదవ” అని తిట్టిపంపించేసా. ఇక నాకు ఓపిక లేక వాకిట్లోనే కూలబడ్డా. పెద్ద శబ్దం చూస్తే పూలకుండి పగిలిపోయింది ఎవరిదో కారు గుద్ది. అమ్మమ్మ తిట్లు మొదలెట్టి పరుగున బయటకి వచ్చింది. కారు లోంచి సూటేసుకొని గుడ్డి కళ్ళద్దాలు పెట్టుకొన్న ఎలుగుబంటి దిగింది.
“ఏరా పెద్దోడా వచ్చేసావా?” అన్న అమ్మమ్మ పొలికేకకి ఇంటిల్లపాది రోడ్డున పడ్డారు అనగా బయటకి వచ్చారు. నా దృష్టంతా వెనుక డోరు వైపే ఉంది. ఇంతలో పరాయిదేశం లో పని ముగించుకొని విమానం లో సరాసరి ఇక్కడే ల్యాండయిపోతున్నాడు నా మితృడు. ఈ ఒక్కసారికి వదిలెయిరా కావాలంటే మరలా రేపు బైక్ మీద వెళ్ళేప్పుడు కలుసుకుందాం అని ప్రాదేయపడుతున్నా. ఇంతలో తలుపు తీసుకొని కాలు కిందపెట్టింది. మా వాడు పైనుంచి నవ్వాడు. జన్మ లో ఎప్పుడూ లేనిది జపాన్ లో వచ్చినట్టు భూకంపం. రేయ్ ఈ రోజు నా చేతిలో నువ్వయిపోతవ్ రోయ్ అన్నా. వాడు మాత్రం నవ్వటం ఆపలేదు. ఇంతలో కారులోంచి ఎవరొ దిగి కారు తలుపువేసిన శబ్దం చూస్తే ఎదురుగా చీకటి కారుమాత్రం కనిపించటం లేదు. తలుపేసిన చప్పుడుకో ఏమిటో మా మమ్మీ, అమ్మమ్మ కిందపడిపోయారు. కళ్ళు తడుముకుని చూసా  ఎదురుగా 70 ఎం ఎం లో నల్ల డ్రెస్సువేసుకున్న గున్న ఏనుగుపిల్ల. కెవ్వుమని అరిచి ఎగిరిపడ్డా. బావా ఐ లవ్ యూ అంది గజలక్ష్మి (ముద్దుగా గజాల).ఈ దెబ్బకి ఏకంగా మూర్ఛపోయాను.  పక్కింటోల్ల బాతు దారిలో అడ్డంగా ఉన్న నా నెత్తి మీద దూకి ఒకటి,రెండు చేసి “క్వాక్..క్వాక్..” అని వెక్కిరించి వెల్లిపోయింది. పైన విమానం లో ఆ వెధవ ఇంకా నవ్వుతూనే ఉన్నాడు.

ప్రకటనలు

ఉందిలే మంచికాలం ముందు ముందున …

ఇది చిరు పార్టీ ప్రచారం కోసం అనుకునేరు. నేను చెప్పేది మన తెలుగు బ్లాగుల గురించే. మీకు గుర్తుంటే నేను 1000 మంది సందర్శకులు వచ్చారని టపా రాసినప్పుడు చెప్పాను నా బ్లాగు నేనే బలవంతంగా చదివిస్తున్నా అని. కానీ ఇప్పుడు రోజులు మారాయి. నేను మంచి బ్లాగులని మా స్నేహితులకి, ఆఫీసులో వాళ్ళకి మెయిల్ ద్వారా పంపటం మొదలుపెట్టా. మొదట్లో ఇంత పెద్ద మెయిల్స్ ఏం చదువుతాం అని విసుక్కున్నారు. ఖాళీ గా ఉన్నప్పుడు కొంచెం గా చూసేవారు. ఇప్పుడు మా వాళ్ళకి పనిలో ఒత్తిడి తగ్గించుకోవటానికి ఇదో మార్గం అయ్యింది. ఇప్పుడు వారాంతం లో ఇంటి దగ్గర చదువుకోవటానికి,  పని ఒత్తిడిలో ఉన్నప్పుడు లేదా బెంచి మీద ఉన్నవాళ్ళు ఏవన్నా మంచి బ్లాగులు సూచించమని అడుగుతున్నారు. రెండు నెలల్లో గణనీయమైన మార్పు. నాకు చాల ఆనందం గా వుంది. నిజానికి అసలు చాలా మందికి సాఫ్ట్ వేర్ ఉద్యోగాలు చేస్తున్నవాళ్ళకి కూడా బ్లాగులంటే ఏమిటో తెలియదు. ఖాళీ సమయం లో మెయిల్ చూసుకుంటారంతే. తెలిసిన కొద్ది మందికి ఇంగ్లీష్ బ్లాగులు, టెక్నికల్ బ్లాగులు మాత్రమే తెలుసు. కనుక తెలియజేసే పని మనం తలకెత్తుకుంటే సువర్ణాధ్యాయం ముందుంది. కొంతమంది మేము ఫ్యాన్స్ ఫలానా బ్లాగరు ఈ-మెయిల్ ఇవ్వమని గొడవ చేస్తున్నారు. ఒక హాస్యబ్లాగుకి అభిమాన సంఘం పెడతా అని అడిగాడొక మితృడు. త్వరలో ఆర్కూట్ కమ్యూనిటి పెట్టినా పెడతాడు. కాబట్టి ఉందిలే మంచి కాలం ముందు ముందున. చిన్న చిన్న పొరపొచ్చాలు వస్తున్నాయి ప్రక్కన పెట్టి ఒక మంచి ప్రయోజనం కోసం పని చేద్దాం. భిన్నాభిప్రాయాలు ఉండి కూడా ఒక మంచి ప్రయోజనం కోసం కలిసి పని చెయ్యొచ్చు గా. అందరం కలిసి కొత్త అధ్యాయాన్ని రచిద్దాం. కొన్ని రోజులకి ఒక ఈనాడు, స్వాతి తెలుగు వారికి ఎంత సుపరిచయమో బ్లాగులు కూడా అలా కావాలని ఆశిస్తూ..

మీ
మురళీ.

బ్లాగుదినోత్సవం

అయ్యా,బాబూ,అమ్మా ఒక చిన్నమాట విని వ్యాఖ్యానించాల్సినది గా నా విన్నపం.

తెలుగు ఆత్మగౌరవ పునరంకిత దినం అనే టపా మితృలు గుర్తించినట్టు లేరు. ఆంధ్రదేశం లో బ్లాగు అంటే ఏంటో తెలియని సాఫ్ట్ వేర్ ఇంజనీర్లు కూడా ఉన్నారు (నాకు చాలా అనుభవాలు ఎదురయ్యాయి). తెలుగు బ్లాగులకి ఆంగ్లబ్లాగులంత విశేష ఆదరణ కావాలని మనం భావిస్తే జనాలకి అవగాహన కలిగే లా ఏదన్నా కార్యక్రమం చేయాలి. మనం రాష్ట్రం లో ఉన్న కాలేజి విధ్యార్ధులకి కూడా అవగాహన కలిగే లా చెయ్యగలిగితే ఇది మరో ఉద్యమమే అవుతుంది. దీనికి కాస్త సామాజిక భాద్యతని జోడించ గలిగితే మన భాష ని ఉద్దరించిన వాళ్ళం కాకపోయినా ఉడతా భక్తి ఏదో సేవ చేసిన వాళ్ళం అవుతాం. ఇది మనకి మనమే చేసుకునే గొప్పసేవ ఆలోచించి వ్యాఖ్యానిస్తారని ఆశిస్తూ.

మురళీ.

లాలీ జో.. లాలీ జో..

నిన్న రాతిరి కలలో ఓ మల్లెపువ్వు,
కాదు అందాల చందమామ,
కానే కాదు, నాకు పుట్టబోయే చంటిపాప.
నా చెంప పై తన గులాబిరేకుల పెదాల తడి
ఇదిగో ఇంకా అలానే వుంది.

బదులుగా నేనేమివ్వాలి? ఏదైనా చేస్తా.
నా దగ్గరున్న కరెన్సీ పావురాల్ని పంపి
తను ఏమి కావాలన్నా తెస్తా.
ఇంతకీ తనకేం కావాలో?
ఆశగా తన కళ్ళ లోకి చూసా.
చిన్ని చిన్ని తేనె కళ్ళలో
కోటి చందమామల వెలుగు.

ముద్దు ముద్దు మాటల్లో ముత్యాల మూటలు
జారితే ఏరుకోడానికి సిద్దపడ్డా.
“నాకు ఏం కావాలంటే?..
గున్నమావితోపులో కోయిలమ్మ పాట,
సన్నజాజి పందిరిపై వెన్నెలమ్మ,
కనకాంభరం పూలలోని తేనె,
పేదరాశి పెద్దమ్మ కధలు,
గుడుగుడు గుంచం ఆటలు,
పెరటి లోన పెంచుకున్న జామకాయ,
ఊరి చివర తోపులోని చింతకాయ,

సాయిబుతాత గుఱ్ఱపు సవారి,
చిట్టి పొట్టి పట్టు పరికిణీ.
బంగారు చింత చిగురు పట్టీలు,
రాజ్యం పిన్ని జడగంటలు,
బామ్మ చేతి రవ్వలడ్డు,
తాతయ్య ఏనుగు అంబారీ
ఒక్కటైనా తెచ్చివ్వు” అంది గోముగా.

నిస్సార జీవితం లో నిస్సహాయతండ్రి.
“పిచ్చితల్లీ, ఈ కాంక్రీటు వనాల్లో ఉండేవి
ప్లాస్టిక్ ముఖాలు, ఫైబర్ మనసులు…”
వెంటనే ఆ చిన్ని కళ్ళలో నీటి తడి.

అమ్మో! ఏడవకు తల్లీ.
నా వద్ద ఉన్నదంతా ఇచ్చి,
ఒక్కటైనా తెచ్చిస్తా చిట్టితల్లీ.
బజ్జోనాన్న కన్నా లాలీ జో.

హతవిధీ!

గమనిక: ఈ కధ నేను స్కుల్ చదివే రోజుల్లో ఈనాడు ఆదివారం పత్రిక లో వచ్చినది. నాకు చాలా ఇష్టమైనది.పూర్తిగా గుర్తులేకపోవటం తో నా పైత్యం కొంత జోడించా. అసలు కధ లో ఉన్న హాస్యం స్థాయి ని అందుకోలేకపోయినా, ఆ కధని అందరికి అందించాలన్న తాపత్రయం తో వ్రాసాను.

కోటేశ్వర్రావు ఒక చిన్న గవర్నమెంటు ఆఫీస్ లో ఓ సన్నకారు (ఇలా అనొచ్చో లేదో తెలియదు. అయినా అనేసానుగా అంతే.) గుమస్తా. పేరులో తప్ప ఇంటిలో దాచుకోవటానికి గాని, వంటి మీద వేసుకోవటనికి గాని కోట్లు లేవు.అతని జీవితం లో ఈ రోజు చాలా ఆనందించాల్సిన రోజు. ఎందుకంటే తన జీవితాశయం ఈ రోజు నెరవేరబోతుంది. అందుకే ఆఫీస్ నుంచి త్వరగా వచ్చేయ్యాలని ప్రొద్దునే ఆఫీస్ కి వచ్చి తన పని త్వరగా ముగించటం మొదలు పెట్టాడు. మొదటపని బాస్ గదిలో సంతకం పెట్టడం అయిపోయింది. రెండో పని చూడాల్సిన ఫైళ్ళు ఎన్ని ఉన్నాయో లెక్కపెట్టడం. ఈ రోజు సహ గుమస్తా సుబ్రమణ్యం గారు రాలేదు. కాబట్టి మూడో పని అంటే అతని తో వ్యాపార,రాజకీయ,విద్యా,సినిమా,అంతర్జాతీయ విషయాల పై చర్చ లేనట్టే. కాబట్టీ ప్రొద్దుట ఆఫీస్ లో చెయ్యాల్సిన పని లేదు, కాస్తంత కునుకు తీస్తే తియ్యాలి. కానీ కోటేశ్వర్రావు చాలా నిజాయితీ పరుడు. ఆఫీస్ లో నిద్రవస్తే ఇంటికి వెళ్ళి పడుకుంటాడే తప్ప ఆఫీస్ లో పడుకోడు. కాబట్టి తీరిగ్గా ఆ రోజు సాయంత్రం తను ఏమిచెయ్యాలి అనేది ఒకసారి మననం చేసుకుంటున్నాడు.

ఇప్పుడు కోటేశ్వర్రావు గారి ఊహల్లో ఉన్నారుగా ఇక కధ ఆయనే చెబుతారు.

అసలు ఎప్పటి కోరికని, ఎన్నాళ్ళు ఎదురు చూసానని. వాసుగాడిలా పిల్ల కోసం గాని, సత్తి గాడి లా పెళ్ళి కోసం గాని,సూరిగాడిలా జాబు కోసం గాని,బావగారి లాగా ఓ బాబు కోసం గానీ ఎప్పుడూ ఎదురుచూడలేదు. ఎప్పుడో చిన్నప్పుడు మా ఎదురింటిలో ఉండే బబ్లుగాడు వాళ్ళ మావయ్యతో వెళ్ళాడు 5స్టార్ హోటల్ కి. మరుసటి రోజు నుంచి ఒక 5 రోజులు బాత్రూం లో ఆ నక్షత్రాలు గుర్తుచేసుకున్నాడు. అయినాసరే స్కూల్ కి వచ్చిన దగ్గర్నించి వర్ణిస్తూనే ఉన్నాడు. వాడి చుట్టూ మా లాంటి వాళ్ళం కూర్చుని ఓ James Bond cinema ఊహించుకొనేవాళ్ళం.ఏదైనాసరే అబ్బాయి మీ జీవితం లో ఓ సారైనా అప్పుచేసైనా 5స్టార్ హోటల్లో తినాలి మరి అని ఎక్కడ లేని పెద్దరికం తెచ్చేసుకొని చెఫ్ఫాడు. కొన్ని రోజులకి బబ్లువాళ్ళు వేరే ఊరువెళ్ళిపోయారు. అయినా నా మనసులో వాడు చెప్పినమాటలు నిలిచిపోయాయి. నాన్ననడిగితే తాట తీస్తాడు. పైగా నీ చదువు కి ఇంట్లో తిండిపెట్టడమే ఎక్కువ, ఇంకా హోటల్లా? అని వారం రోజులు తిండిపెట్టకపోతే కడుపుమాడి చస్తా. ఆఖరికి పెళ్ళి చేసుకున్న కొత్తలో మా ఆవిడతో వెళ్దామని కలగన్నా. మా ఆవిడ నా కోరిక వినగానే అప్పడాల కర్రతోనో, అట్లకర్రతోనో సరిగా గుర్తులేదు గానీ నా డిప్ప మీద కొడితే మాడు పగిలి సరిగ్గా 5 కుట్లు వేయించుకున్నా. ఈ 5 నంబరు నాతో బాగానే ఆడుకుంటుంది అనుకొన్నా డాక్టరికి 5 వందలు ఇస్తూ. అప్పటినించి నా కోరికని నాలోనే దాచుకున్నా. ఎప్పటికైనా నే ఒక్కడినైనా వెళ్ళాలని గట్టి నిర్ణయం తీసుకున్నా. నాలుగయిదు నెలలు గా డబ్బులు దాచుకుంటే మా ఆవిడ వాళ్ళ పుట్టింటి కి అవసరమని ఇచ్చేసింది. నిన్న తీసుకున్న బోనస్ డబ్బులు మాత్రం మా ఆవిడకి తెలియకుండా దాచేసాను, అవే ఈ సారి నా పెట్టుబడి.

ఇప్పుడు నేను వచ్చేసాను అదేనండి మీ మురళీ ని.

సరిగ్గా 5 గంటలకి బాస్ పిచ్చేశ్వర్రావు ఆఫీస్ కి వచ్చాడు. వస్తూనే కోటేశ్వర్రావు ని పిలిచి అర్జంటుగా ఒక ఫైలు ని పూర్తి చెయ్యమని ఇచ్చాడు. కోటేశ్వర్రావు నీరుగారిపోయాడు. గడియారం 5 గంటలు కొడుతూ ఉంటే 5 నంబరు ని తిట్టుకున్నాడు. జీవితం లొ 10 వ తరగతి పాసవ్వడానికి కష్ట పడ్డట్టు కష్ట పడితే 6.30 కి పని పూర్తి అయ్యింది. మరుక్షణం లో బాస్ కి కనిపించకుండా కిటికీ లోంచి దూకి ఇంటికి పారిపోయాడు. ఇంటికి వెళ్ళగానే సుబ్బు గాడి చెల్లి పెళ్ళిచూపులంట నే త్వరగా వెళ్ళాలి అని తన భార్య ఆండాళ్ళు కి చెప్పి బాత్రూం లోకి వెళ్ళాడు.అత్తవారు పండగకి పెట్టిన కొత్తబట్టలు వేసుకొని భార్యకి అనుమానం వచ్చేలోగా బయట పడ్డాడు.

హాయిగా రోడ్డు మీద నడుచుకుంటూ హోటల్ కి చేరుకున్నాడు. లోపలకి నడవాలంటే కొంచెంకంగారుగా ఉన్న బయటపడకుండా లోపలికి ప్రవేశించాడు. గేటు దగ్గర ఒకడు “సలీం-అనార్కలి” లో మొఘల్ చక్రవర్తిలా వేషం వేసుకొని ఉన్నాడు. రాగానే నమస్కారం పెట్టాడు. కోటేశ్వర్రావు కళ్ళ నీళ్ళు పెట్టుకున్నాడు. ఆఫీస్ లో ప్యూన్ గాని, కట్టుకొన్న పెళ్ళాం గానీ ఎప్పుడూ జీవితం లో తనకి ఇలా చేసిన పాపాన పోలేదు. గేటువాడు నవ్వుకున్నాడు. “ఓర్ని! మొహం చూస్తేనే తెలుస్తుంది మొదటసారని.” అనుకున్నాడు.

లోపలికి దర్జాగా వెళ్ళిన కోటేశ్వర్రావు  ఎదురుగా కనిపిస్తున్న గది తలుపు తీసి లోపలికి వెళ్ళాడు. అప్పుడు అర్ధమయ్యింది అది వాష్ రూం అని ఎవరూ చూడక ముందే ఒక్క గెంతు లో బయటకి వచ్చాడు. “ఇంకా నయం ఆడవాళ్ళది కాదు” అనుకుంటూ. కొంచెం ముందుకి నడిచాక అద్దాల నుండి చూస్తే అందరూ భోజనం చేస్తూ కనిపించారు. హమ్మయ్యా అనుకుంటూ ఆ గది లోకి వెళ్ళాడు. ఖాళీ గా ఉన్న ఒక టేబుల్ చూసి కూర్చున్నాడు. ఇంతలో ఒక సూటోడు (సూటు వేసుకున్న వాడు) వచ్చి ఈ టేబుల్ రిజర్వ్ చేసుకున్నారు సర్. మీకు మరో టేబుల్ చూపిస్తా అన్నాడు. వాడు ఇంగ్లీష్ లో చెప్పినది అర్ధం కాక పోయినా వాడి హావభావాలు చూస్తే “ఎక్కడ పడితే అక్కడ కూర్చోకూడదు రా బడుద్దాయి” అని అర్ధమయ్యింది. మరి కాసేపు 8 వ తరగతి లో చదువుకున్న English poem చదివి వినిపించాడు. బీచ్ వ్యూ, సిటీ వ్యూ అనే పదాలు మాత్రమే అర్ధమయ్యాయి. వాడి పాడిన poem లో.బీచ్ అని అనగానే ఒక టేబుల్ చూపించి వెళ్ళిపోయాడు.

బీచ్ ని చూస్తూ ఉంటే ఎప్పుడూ అందంగా కనిపించేది, ఈ రోజు మాత్రం చాలా ఖరీదు గా అనిపిస్తుంది అతనికి. మరో సూటోడు వచ్చాడు. 10 వ తరగతి లో ఇంగ్లీష్ పరీక్ష లో అడిగినట్టు ఒక ప్రశ్న అడిగాడు. తనా గుమస్తా తెలివితేటలు అది ఒక ప్రశ్న అని అర్ధం చేసుకోవటనికి పనికి వఛ్ఛాయి గాని, సమాధానం ఏమి చెప్పాలో పాలు పోలేదు. సరే ఏమి చెయ్యాలో తెలీక “మీల్స్” అన్నాడు. “”వ్వాట్” అని పిచ్చ మొహం పెట్టాడు సర్వర్. “బాబూ! మీల్స్” అన్న కోటేశ్వర్రావు పిలుపు తో తెలివి లోకి వచ్చిన సర్వర్ కి మనోడి సంగతి అర్ధమయ్యింది. కానీ వృత్తిధర్మం కాదనలేక ప్రపంచ పటం లో ఉన్నదేశాలు పేర్లన్ని చదివి వినిపించాడు. విషయం సగం అర్ధమయ్యి సగం అర్ధం కాని కోటేశ్వర్రావు దేశాభిమానం తో ఇండియన్ అన్నాడూ. తరువాత మన సర్వర్ గారు హాలివుడ్ లో కొత్తగా రిలీజ్ అయిన సినిమాల పేర్లు చదువుతూ పోయాడు. కోటేస్వర్రావు కి ముచ్చెమటలు పోసాయి. తనకి కావాల్సిన గుత్తి వంకాయ కూర, పెరుగు గారి, నాటు కోడి వేపుడు, పాయసం వాడికి ఎలా చెప్పాలో తెలియక తల పట్టుకున్నాడు. మన సర్వర్ గారు మాత్రం ఇంకా పేర్లు చదవటం ఆపలేదు. మనవాడికి గొంతు తడారిపోయి దాహాం తో వాటర్ అని అరిచినంత పని చేసాడు, “ఓ.కే. సర్ చిల్డ్ వాటర్, ప్లైన్ వాటర్,మినరల్ వాటర్ …………” ఇంకాసేపు ఈ లిస్టు కొనసాగుతునే వుంది. కోటేశ్వర్రావు కి నీరసమొచ్చి ఏమి చెయ్యాలో పాలుపోక బొటన్ వేలు చూపించి నోటి దగ్గర చూపించాడు. భాష కన్నా ఆంగికాన్ని అర్ధం చేసుకొని వాడు అక్కడినించి వెళ్ళిపోయాడు.

వాడొచ్చే లోగా మల్టిపుల్ చాయిస్ కి 10 వ తరగతి లో టిక్కు పెట్టినట్టు కొన్ని ముందే అనేసి వాడూ రాగానే చూపించేసాడు. వాడు ఆర్డర్ తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు. సునామి తన కళ్ళముందు వరకు వచ్చి వెళ్ళిపోయింది అన్నంత ఆనందపడి కాసేపు కునుకు తీసాడు. కొన్ని గంటల తరువాత సర్వర్ ఎవో పదార్ధాల పైన ఆకులు, టమోటాలు వేసి పట్టుకొచ్చాడు. అన్నింటి ని కొంచెం గా వడ్డించాడు. వాడు అలానే చూస్తూ ఉంటే తినటనికి చాల ఇబ్బంది గా వుంది. అసలు అత్తగారింటి దగ్గర కూడా ఎవరూ లేనప్పుడే భోజనం చేసి తన గదిలోకి పోయేవాడు. అందుకే కొంచెం ఇబ్బంది గా తినటం మొదలు పెట్టాడు. ఏ పధార్ధం ఏంటో అర్ధం కావటం లేదు, ఒక్క దానికి రుచి పచి లేదు. అదే అసలు నాయర్ హోటల్లో అయితే. ఒక స్పెషల్ మీల్స్ అనగానే మరో ప్రశ్న అడగకుండా తెచ్చి పడేస్తాడు. రుచి విషయంలో తిరిగే లేదు. ఎదో వేపకాయ చేదు తిన్నమొహం పెట్టి మొత్తానికి భోజనం ముగించాడు. ఇంతలో గిన్ని లో వేడి నీళ్ళు తెఛ్ఛిన సర్వర్ మనోడికి తెలుసో లేదో అనే అనుమానం తో చేతులు ముంచి కడుగుకోమన్నట్టు  సైగ చేసి చూపించాడు. చేతులు ముంచితే లోపలేదో తగిలి బయటకి తీసాడు నిమ్మచెక్క. దీన్నేమి చెయ్యాలి అన్నట్టు సర్వర్ వైపు చూసాడు దీన్ని ముందే ఊహించిన సర్వర్ అక్కడ నుండి పారిపోయాడు. “దొంగ వెధవ చూసుకోకుండా నిమ్మకాయ పడిన నీళ్ళు తెచ్చి దొరికి పోయానని పారిపోయాడు” అనుకున్నాడు. బిల్లు పట్టుకొని వఛ్ఛాడు. బిల్లు 5***/- (5 వేలు) అయ్యింది. మనోడికి అప్పుడు అర్ధమయ్యింది ఇక్కడ చుక్కలు తినే దానిలోకాక బిల్లు లో ఉంటుందని. మేనేజర్ మిమ్మల్ని పిలిచారని ఒక సూటోడు వచ్చి కోటేశ్వర్రావు ని తీసుకొని వెళ్ళాడు. “బిల్లు డబ్బులు లేని మొహం లా కనిపించానా” అనుకుంటూ ఎత్తుగా ఉన్న జేబులు ఒకసారి తడుము కున్నాడు.

లోపలి కి రాగానే ఈ రోజు నా కూతురి పుట్టిన రొజు అందుకే కొంతమంది బిల్లుని తీసుకోవటం లేదు, దయచేసి ఈ చిన్న కాంప్లిమెంటు తీసుకోండని ఒక గిఫ్టు ఇచ్చి వెళ్ళిపోయాడు. అసలు కోటేశ్వర్రావు గాలి లో తేలుకుంటూ ఇంటికి వచ్చాడు. మరుసటి రోజు ఆఫీస్ లో అందరికి ఈ విషయం చెప్పాలి. ఫ్రీ భోజనమే కాక మేనేజర్ దగ్గర నుండి గిఫ్టు. ఆఫీస్ లో అందరు కుళ్ళి చావలి అని ఆనందపడుతూ ఇంటి లో అడుగు పెట్టాడు. సోఫా లో సుబ్బు గాడు. “రా రా బాబు నీ కోసమే గంట నుంచి ఎదురూ చూస్తున్నా. మా ఇంటికని వెళ్ళావంట. బోనస్ తీసుకొని సంతకం పెట్టలేదంట కదా! బాస్ పంపించాడు” అని సంతకం తీసుకొని వెళ్ళిపోయాడు. గేటు వేసి లోపలకి వస్తుంటే ఎదో వస్తువు గాల్లో ఎగురు కుంటూ వచ్చి తలకి తగిలింది. అప్పడాల కర్రో? అట్ల కర్రో? హతవిధీ!

వృద్ధ ప్రేమికులు

ఆ నెమళిరంగు అబ్బాయి
వళ్ళంతా కళ్ళే.
పగలంతా బయటపడకుండా,
రాత్రిల్లు మాత్రం అన్నేసి కళ్లేసి ఆమె వైపే.

పచ్చరంగు ఓణి లో అమ్మాయి
కొంచెం బిడియం.
ఎదురుగా అతను ఉన్నా సరే
తప్పని దూరం విరహం.

అతని ఆవేశం కట్టలు తెగి
లక్ష ముద్దులు ఒకేసారి వర్షంలా.
ఆమె పరవశం హద్దులు మీరి
ఒడ్డును తాకిన కెరటం లా.

జన్మ జన్మ లకి కలుసుకోని
వృద్ధ ప్రేమికులు.

ఏటి ఒడ్డున బ్లాగులో కొన్ని కవితలు చదువుతున్నప్పుడు వచ్చిన పిచ్చి ఆలోచన.

బ్లాగ్విషయం నివేదిక

ఈ సారి బ్లాగ్విషయం “అల్లరే అల్లరి” లేదా “బకరా” నివేదిక ని తయారుచేసే భాద్యతని జ్యోతక్క నాకప్పగించారు. మీ అందరి సహకారంతో ఈ నివేదిక ని అందిస్తున్నా. అసలు నిజానికి మన బ్లాగర్లలో అబ్బాయిలంతా రాముడు మంచి బాలుడు, సుశీల నెమ్మదస్తురాలు అనే టైపు అనుకుంటా. అసలు ఈ అల్లరి అంటే ఏంటో ఆంగ్ల నిఘంటువుల్లో వెతికారేమోనని నా ఉద్దేశ్యం. అయినా నా పని చాలా సులువు చేసారు. మొత్తం గా పది టపాలు కూడా లేవు.

నివేదిక:

పాపం పసివాడి ని ఆటాడించిన జ్యోతి గారి అల్లరి కబుర్లు.

అల్లరా.. నేనా?? అంటూ తన ఊహలన్నీ ఊసులు గా మార్చి మనకి అందించిన పూర్ణిమ గారి అల్లరి ఙ్ఞాపకాలు.

నవ్వుల పువ్వులు పూచే బ్లాగువనం లో నేను స్కూలుకెందుకు వెళ్ళాల్సి వచ్చిందంటే……..! అంటూ చెబుతున్న స్కూల్ దొంగ శ్రీ విద్య.

నేను చెప్పేది ఏమిటంటే… అసలు అల్లరే అల్లరి .. అని తన స్నేహితుడి ని ఆటపట్టించిన నిరంజన్ గారి 3 అల్లర్లు, 6 గొడవల కధ.

అల్లరా? అంత అదృష్టం కూడానా! అని తన మనసులో మాట చెప్పిన సుజాత గారు.

అమ్మో అల్లరా? ఈ మాట వింటే మా అమ్మ చీపురు తిరగేస్తుంది అంటూనే ఆడహనుమంతుల కిష్కింధకాండ ని సృష్టించిన కలగారు.

చివరిగా మీ అబ్బాయి చాలా మంచోడు అని నా గురించి అపోహపడ్డ మా అమ్మగారి స్నేహితులు.

ఇవండి అల్లరి కబుర్లు చదవని వారు చదవండి. చదివిన వాళ్ళు మరొక్కసారి చదివి ఆనందించండి.

ఈ సారి బ్లాగ్విషయం నన్ను సూచించమన్నారు. ప్రతిసారిలా హాస్యాన్ని కాక కాస్తంత సీరియన్ గా వుండాలని చెప్పారు. అందుకే మనందరికి ఇష్టమైన విషయం “తెలుగుతనం”.
తెలుగంటే పట్టుపరికిణీ వేసుకున్న 16 అణాల పడుచుపిల్ల.
తెలుగంటే గుబురుమామిడి తోటలో కోయిలమ్మ.
తెలుగంటే ఇంటి ముందు సంక్రాంతి ముగ్గు.
తెలుగంటే నోరూరే గోంగూర పచ్చడి.
తెలుగంటే… అన్ని నేనే నా మీరూ చెబుతారా?

అవును పాశ్చాత్య సంస్కృతి లో కొట్టుకు చస్తున్న మన యువత కి తెలుగు అందాన్ని తెలియ జేసేలా మీ ఊహలు, అనుభవాలు, కోరికలు ఏవైనా. వాలుజడ మరదలి గురించి కావచ్చు, చిలకట్టు కట్టిన బావల గురించి కావచ్చు, సరదాల సంక్రాంతి కావొచ్చు, షడృచుల ఉగాది కావొచ్చు ఏదైనా తెలుగుతనం ఉట్టి పడే టపాల తోరణాలు అల్లండి. లేదా కాంక్రీటు వనాల లో కోయిలమ్మలా, ఈ సంకర సంస్కృతి తో ఇబ్బందిపడుతున్న మీకు  ముద్దపప్పులో వెన్నపూసలా ఆనందాన్నిచ్చి, నేను తెలుగు వాడిననే గర్వాన్ని కలిగించిన అనుభావలెదురయ్యాయా? అయితే ఇంకేం మొదలు పెట్టండి.
ఇక సెలవు మరి. మీ టపాలకై ఎదురు చూస్తా.

మీ
మురళీ.

గమనిక: అల్లరి మీద వ్రాసిన టపాలు ఎవైనా ఈ నివేదిక లో లేకపోతే భవదీయుడ్ని క్షమించి వివరాలు ఇవ్వవలసినది గా మనవి.